نامه 22
باسمه تعالى
خدمت مرجع معظّم، حضرت آيت الله العظمى آقاى حاج شيخ لطف الله صافى گلپايگانى (دامت بركاته)
با سلام و دستبوسى!
خواهشمندست پاسخ سؤال اينجانب را مرقوم فرماييد:
نظر شما يا حكم شرع درباره معاشرت با دوست و رفيق چيست؟
بسم الله الرحمن الرحيم
در معاشرت و همنشينى، كه در ساختن شخصيّت انسان بسيار مؤثّر است، بايد دقّت كامل شود كه با اشخاصى معاشرت كند، كه از معاشرت با آنها، بهره هاى روحانى و معنوى ببرد.
مجالست با حضرات علماى اعلام، اهل تقوا و پارسايى، مردمان آزموده و سالخورده و با تجربه و با سابقه در اسلام، موجب رشد عقل و دين و ايمان مى شود. چنانكه همنشينى با مردم فاسق، بدكار، بداخلاق و غير متعهّد به تكاليف دين و فاقد حياى اجتماعى، بخصوص اهل بِدَع و كسانى كه انحرافات فكرى دارند، بسيار بسيار مضرّ است و خطر آن براى روح و معنويّات انسان، بسيار زياد است، بايد از حضور در مجالس چنين اشخاصى و جلسه هاى لهو و لعب به شدت پرهيز نمود. و بالعكس، مجالس وعظ، سخنرانيهاى مذهبى، محضر علما، محافل دعا، تلاوت قرآن، ذكر مناقب و فضايل اهل بيت، عليهم السلام، را غنيمت شمرد و اصولاً چنانكه فرموده اند: «يُعْرَفُ الْمَرْءُ بجَليسه»; هر كس از همنشينان و معاشرين او شناخته مى شود.
والله العالم
لطف الله صافى
